خاکستری ها

greys — Thu, 09 Dec 2010 17:59:00 GMT

دنیا همین کابل و

جهان با تمام ستاره ها

سیاره ها

یک تکه از سرک های نه چندان بلند

پست

این سرفه ها که تکانم نمی دهند

به تمنای تو

تا باشدم که شهر

جهانی به هر زبان

از قندهار زمین

تا

آسمان

بامیان

ما ملتی بزرگ به روی کاغذیم

و حق من از دختران قندهار

از زمین های کابل

از سرک های بامیان

از خاک باد چادری ات

بوی انار نارس و

غوغای انتحار

کاش ام که شهر انتحارم کند میان تو

تا مردمان قبیله ات

چشمانشان به کف

کف بر دهان

سنگسارمان کند

ای سالگرد ناتمام

بکارتهای رفته

قومندان های مرده

و دختران دماغشان نبوده

بر هفته نامه تایمز

* * *

یک پای روی مین

یک دست جام باده

در رگ رگم تمام فاضلابهای کابل

انگار من نجاست شهرم

یا شهر من نجس

علی احمد ابراهیمی - کابل

اینجا کابل است

greys — Mon, 07 Jun 2010 19:36:06 GMT

اولین گرد و خاکهای که نشست شهر را دیدم غوطه ور در گرد و غبار و از هر سویی خلقی روان و در هر گوشه مردمی سرگردان و این شرح حال کابل است .

کابل شهری با معیارهای کوتاه و بلند ٬ به کوتاهی خیابانهای شلوغ و پر ترافیک اش و به بلندی جامعه به شدت سرمایه زده اش

و من در دل این شهر مردمانی را می بینم که آجر به آجر می سازند و مردمانی که فقط تخریب می کنند . با این همه کابل شهر زندگی است و زندگی دقیقا به کثیفی پیاده روهایش در حرکت است.

و با این همه من این شهر را دوست دارم

4

greys — Thu, 13 May 2010 13:06:00 GMT

روزهایی در زندگی آدمها هست که طعم تلخ زندگی را می چشیم ولی تلخی اش را باور نمی کنیم . آخر گفته اند زندگی شیرین است !!!

3

greys — Tue, 11 May 2010 19:04:22 GMT

وقتی خنجر از پشت میخوری سعی کن آخ نگی ٬ چون دلش می شکنه

عقاید یک خشک مغز2

greys — Fri, 07 May 2010 14:45:51 GMT

هر آدمی در طول زندگی شانس موفقیت دارد. ولی فقط شانس اش را دارد.

عقاید یک خشک مغز 1

greys — Thu, 06 May 2010 01:09:47 GMT

آدمها همیشه دوست دارند خودشان را اثبات کنند. حتی اگر شده تنبان وارونه پا می کنند که بگویند سرمان خیلی شلوغ است.

گفتند یافت می نشود گشته ایم ما

greys — Tue, 04 May 2010 23:58:00 GMT

دنبال آرامش می گردم . دنبال چیزی که کمی آرامم کند. چیزی به رنگ غزل به زیبایی شعر و به شیدایی روزهای دیوانگی ام. حس می کنم این روزها دیگر روز من نیست یا من نیستم و این روزها همان روزهای همیشگی اند. دوست ندارم اینجا را این را بی پرده می گویم بی پرده می گویم که این روزها شاید هر چند روز یکبار از خانه خارج می شوم و نگاهم به نگاه دیگران می خورد. دوست ندارم اینجا را ٬ بدم می آید از همه چیزش از تکه تکه چیزهایی که مرا یاد هر چه پلشتی است می اندازد.

دلم هوای دشت کرده و هوای کوه کرده و هوای هر چه بی هوایی است و کاش می شد

آن چیز که یافت می نشود آنم آرزوست

جای آن است که خون موج زند در دل لعل

greys — Sat, 01 May 2010 16:12:00 GMT

چند وقت پیش زن برادرم برای ثبت نام فرزند ۶ ساله اش در کلاسهای هلال احمر رفته بود و با کمال تعجب شنیده بود که مربی مربوطه از افغانی ها خوشش نمی آید و بنابر این از ثبت نام در کلاس های هلال احمر معذوریم.

یادم آمد روزی که مرحوم هنری دونانت سویسی صلیب سرخ جهانی را بنا نهاد تا در بحبوحه جنگ و خشونت ٬ چراغی برای زنده ماندن نشان آدمیت روشن باشد. هرگز و هرگز فکر نمی کرد روزی در مملکتی که ادعای اسلام و بشر دوستی اش گوش فلک را کر کرده و آدمی که خودش را به عنوان یک مربی هلال احمر بخشی از سازمان انسان دوستی می داند که وظیفه اش گرامی داشت و کمک به انسانیت است. این چنین درگیر حقارت های بشری است و جالب اینجاست که اظهار و اعلامش هم نه تنها برای کسی عجیب نیست بلکه به عنوان حقی طبیعی قلمداد می شود و به راحتی پذیرفته می شود که بله ایشان حق دارند.

بیچاره سعدی که گلو پاره کرده بود ٬ بنی آدم اعضای یکدیگرند.

جنگ با تمام آدمهایش

greys — Thu, 22 Apr 2010 16:37:00 GMT

چند روز پیش توانستم فیلم مهلکه یا جعبه رنج از کاترین بیگلو را ببینم. فیلم با تمام جوایز اسکارش و با تمام حرفهایی که برایش گفته شده بود. فیلم خوبی بود. کاری درباره جنگ از دید یک آمریکایی و در آن نه از شعارهای آمریکای بزرگ خبری بود و نه از اداهای ضد جنگی و ضد استعماری این روزها. داستان سربازی را روایت می کند که نه آدم سیاسی است و نه روشنفکر است و نه کاری به بازیهای روزگار دارد. تنها و تنها بمب می شناسد و کلیدهای انفجاری ٬ جیمز متخصصی است که بازی زیبایی را با مرگ راه انداخته است و فلسفه اش تنها این است که بهترین راه خنثی کردن بمب٬ زنده ماندن است.

در فیلم نه مردم عراق بد تصویر شده اند و نه سربازان خوب . همه خودشان هستند. حتی تروریستها هم بیشتر تیپهای بی رنگی از انسانهایی هستند که چهره ندارند.

فیلم نه باشکوه است و نه بزرگ . تنها چیزی که بیشتر از همه مخاطب را به خود جلب می کند واقعیت عریانی است که در فیلم جریان دارد. انگار که صحنه های واقعی زندگی سربازان و مردم عراق را می بینم.

به هر صورت ارزش یک بار دیدن و حتی دو بار دیدن را دارد.

درباره عشق و وظیفه

greys — Tue, 13 Apr 2010 01:24:00 GMT

« استیو مک کری عکاس این عکس که در سال ۲۰۰۶ این عکس را در روستایی نزدیک بند امیر بامیان گرفته بود . از علی پسر داخل عکس می پرسد که دوست دارد در آینده چکار کنند و علی جواب داده است که می خواهد حقوق دان شود. بعد از سه سال از گرفتن عکس استیو موفق می شود با همکاری دوستانش دوباره علی را پیدا کند و زمینه را برای درس خواندن و به آروزیش رسیدن فراهم کند»

من با خودم فکر کردم . انسان غربی مرفه بی درد . آنچنان در اخلاقیات پیش افتاده که نسبت به عکسی که گرفته و نسبت به انسانی که روزی جلوی دوربینش ایستاده احساس مسئولیت می کند. و ما هنوز ...

لینک وبلاگ عکاس را ببیند استیو مک کری