دلم هوای دشت کرده و هوای کوه کرده و هوای هر چه بی هوایی است و کاش می شد
آن چیز که یافت می نشود آنم آرزوست
یادم آمد روزی که مرحوم هنری دونانت سویسی صلیب سرخ جهانی را بنا نهاد تا در بحبوحه جنگ و خشونت ٬ چراغی برای زنده ماندن نشان آدمیت روشن باشد. هرگز و هرگز فکر نمی کرد روزی در مملکتی که ادعای اسلام و بشر دوستی اش گوش فلک را کر کرده و آدمی که خودش را به عنوان یک مربی هلال احمر بخشی از سازمان انسان دوستی می داند که وظیفه اش گرامی داشت و کمک به انسانیت است. این چنین درگیر حقارت های بشری است و جالب اینجاست که اظهار و اعلامش هم نه تنها برای کسی عجیب نیست بلکه به عنوان حقی طبیعی قلمداد می شود و به راحتی پذیرفته می شود که بله ایشان حق دارند.
بیچاره سعدی که گلو پاره کرده بود ٬ بنی آدم اعضای یکدیگرند.
چند روز پیش توانستم فیلم مهلکه یا جعبه رنج از کاترین بیگلو را ببینم. فیلم با تمام جوایز اسکارش و با تمام حرفهایی که برایش گفته شده بود. فیلم خوبی بود. کاری درباره جنگ از دید یک آمریکایی و در آن نه از شعارهای آمریکای بزرگ خبری بود و نه از اداهای ضد جنگی و ضد استعماری این روزها. داستان سربازی را روایت می کند که نه آدم سیاسی است و نه روشنفکر است و نه کاری به بازیهای روزگار دارد. تنها و تنها بمب می شناسد و کلیدهای انفجاری ٬ جیمز متخصصی است که بازی زیبایی را با مرگ راه انداخته است و فلسفه اش تنها این است که بهترین راه خنثی کردن بمب٬ زنده ماندن است.
در فیلم نه مردم عراق بد تصویر شده اند و نه سربازان خوب . همه خودشان هستند. حتی تروریستها هم بیشتر تیپهای بی رنگی از انسانهایی هستند که چهره ندارند.
فیلم نه باشکوه است و نه بزرگ . تنها چیزی که بیشتر از همه مخاطب را به خود جلب می کند واقعیت عریانی است که در فیلم جریان دارد. انگار که صحنه های واقعی زندگی سربازان و مردم عراق را می بینم.
به هر صورت ارزش یک بار دیدن و حتی دو بار دیدن را دارد.