حاشیه ای بر 40 سال کشتار

جسد سرباز افغانی- جلال آباد - سال ۱۹۹۲ - عکاس استیو مک کری

اولین بار با دیدن این عکس به تنها چیزی که فکر کردم این بود: آیا پایانی وجود دارد؟ و بی درنگ یاد این جمله از جان اف کندی افتادم که «اگر بشر به جنگ پایان ندهد ٬ جنگ بشریت را پایان خواهد داد»

و امروز در اول آوریل سال ۲۰۱۰ ما هنوز در چرخه بی پایانی از کشتار قرار داریم و هنوز عکس هایی مانند عکس فوق را عکاسان ثبت می کنند.

دوستان ببخشید احساساتتان جریده دار فرموده شد.

+ نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم فروردین ۱۳۸۹ ساعت 11:41 توسط علی احمد ابراهیمی |

اول : اینکه چرا میخواهم روزانه هایم را بنویسم و اینکه چرا بعد از باز کردن چندین و چند وبلاگ اینجا را باز کرده ام . راستش خودم هم نمی دانم . شاید برای این است که می دانم نویسنده خوبی نیستم و می خواهم بد نوشتن ام را از این طریق جبران کنم.
دوم : من افغانستانی ام و یک هزاره ، عاشق سرزمین ام هستم و عاشق کوههای پر برف و سر به فلک کشیده زادگاهم که یادش رفته برایم مادری کند . اما این دلیل نمی شود کودک ناخلفی باشم.
سوم: مهاجر بودم و آوارگی را نه به بی خانمانی بلکه با رنجهای بی سرزمینی بودن کشیده ام . به چیزهایی که تو را همیشه از جامعه ای که در آن هستی و مردمی که می شناسی شان جدا می کند.
چهارم : قبلا دوست داشتم آدمی مهمی باشم ولی حالا به این فکر می کنم که بین مهم بودم و انسان بودم دومی را انتخاب کنم.
پنجم : عاشق چای و فلسفه و شعر ام و بدون اولی نمی توانم زندگی کنم.
ششم : من علی احمد ابراهیمی ام

نوشته‌های پیشین

BLOGFA.COM

خاکستری ها

حاشیه ای بر 40 سال کشتار

نوشته‌های پیشین