این روزها هر وقت می روم سراغ گوگل خوان و سری به سایتهای اضافه شده در آن می اندازم با انبوهی از خبرهایی مواجه می شوم که متاسفانه هیچ کدام خوب نیستند. به چند نمونه از آن توجه کنید.
موسیقی متال و راک: سلاح تازه سربازهای آمریکایی علیه طالبان
هشدار حزب اسلامی به آمریکا
دیدار کرزای از کاخ سفید ممکن است لغو شود
جالب اینجاست که در خبرهای فوق بشترین چیزی که آدم را به فکر وامی دارد این است که جهان به طرز احمقانه ای دارد به سمت لودگی متمایل می شود.
در واقع نمی دانم چه اتفاقی در شرف وقوع است که در دنیای اطراف من یک نفر لا اقل همه چیز  نامربوط و نامعقول می نماید. اینکه ابر قدرت جهان با تمام یال و کوپال دست به دامن موسیقی راک با صدای بلند و فحش فضیحت به طالبان شده تا آنها را از لانه بکشاند بیرون. اینکه حزب اسلامی بعد از آن همه پیغام پسغام که تو رو خدا ما رو هم تو بازی راه بدهید آمده و به آمریکا هشدار می دهد . یا اینکه مقامات کاخ سفید بعد از گفتن آن حرفهای درشت از سوی کرزی او را به خانه شان راه ندهند و اصطلاحا بخواهند حالش را بگیرند.
همه اینها با هم را وقتی کنار هم می گذارم یاد شعری از مرحوم نسیم شمال خدا بیامرز با همکاری عبید زاکانی می افتم

نه درس به کار آید و نه علم ریاضی     نه قاعده‌ مشق و نه مستقبل و ماضی
نه هندسه و رسم و مساحات اراضی    خواهی که شوی مجتهد و مفتی و قاضی
رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز
صد سال اگر درس بخوانی همه هیچ است     در مدرسه یک عمر بمانی همه هیچ است
خود را به حقیقت برسانی همه هیچ است     جز مسخرگی هر چه بدانی همه هیچ است
رو مسخرگی پیشه کن و مطربی آموز